Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Οδηγός Αγανάκτισης 2013

Οδηγός Αγανάκτισης 2013
Σήμερα ακούγεται ότι θα επιστρέψουν οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες της χώρας για να διαμαρτυρηθούν για... την κατάσταση. Άραγε είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία πριν την κάθοδό της στην διαμαρτυρία να συνειδητοποιήσει την "κατάσταση"; Ο καθένας πριν δύο χρόνια συμφωνούσε με τους Αγανακτισμένους απλώς γιατί έβλεπε ότι η τσέπη του αδειάζει ταχύτατα. Σήμερα όμως, ποιος συμφωνεί με τους τότε Αγανακτισμένους;
Για την ιστορία, να θυμηθούμε ότι ήταν το κίνημα αυτό που έστρεψε τον Σαμαρά στον δρόμο του Μνημονίου και εκτόπισε τον Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Ήταν το κίνημα αυτό που γέννησε το κόμμα του Καμμένου κι έδωσε δυναμική στον Τσίπρα και το Μιχαλολιάκο. Ήταν επίσης το κίνημα αυτό που έσπρωξε το ΚΚΕ στο περιθώριο της "σύγχρονης μεταπολίτευσης". Εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι Αγανακτισμένος ήταν ο μετριοπαθής αριστεροδεξιός που απογοητευμένος από το πολιτικό σύστημα κατέβηκε σε μια πλατεία ζητώντας να στηθούν πολιτικές κρεμάλες για εκείνους που ξεπουλάνε την χώρα. Πράγματι, η σημερινή Βουλή είναι περισσότερο μια Βουλή απόντων παρά παρόντων. Τα επτά κόμματα με το μηδενισμένο ιδεολογικό κοντέρ, χωρίς ηγετικές φυσιογνωμίες ικανές να ερμηνεύσουν καίρια τα σημεία και να εμπνεύσουν τον κόσμο είναι το αποτέλεσμα του κινήματος των Αγανακτισμένων. Το ίδιο κι η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης του μέσου πολίτη.
Στους Αγανακτισμένους ανήκαμε -λίγο πολύ- όλοι. Ήταν και είναι μόδα παντού και πάντα -άλλοτε εντονότερα άλλοτε λιγότερο. Κλασική μόδα όσο τα jeans. Η γη για τον αγανακτισμένο μπορεί να έχει ό,τι σχήμα θέλει, αρκεί αυτό το σχήμα να μην θυμίζει αυτό που περιγράφει ο κυβερνών. Η λύση μάλιστα είναι τόσο απλή: για τους νέους αρκούσε ένας συνταξιούχος να αυτοκτονήσει ζωσμένος εκρηκτικά μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου αφενός, αφετέρου για τους πρεσβύτερους αρκούσε τα εικοσάχρονα να κάνουνε ντου στην Βουλή. Για τον αγανακτισμένο δεν υπάρχει "μετά". Ο χρόνος είναι στατικός. Έχει μόνο "τώρα". Και "τώρα πρέπει να πληρώσουν". Ποιοι; Γιατί "ξεπούλησαν την Ελλάδα". Πως; "Στους ξένους"; Σε ποιους; Τα τσιτάτα των εφετζήδων κουλτουριαρέων ήταν ανέκαθεν η ιδεολογία του -όπου γης- αγανακτισμένου.
Οι γόνοι έφυγαν, τα προβλήματα όμως αυξήθηκαν. "Ξεπούλησαν" την χώρα. Αν εννοούμε ότι δανείστηκαν με επαχθείς όρους, τότε -για μένα- η χώρα είναι ξεπουλημένη από τότε που ιδρύθηκε με τα λεγόμενα "δάνεια του Κολοκοτρώνη". Αν εννοούμε ότι υποθήκευσαν την Δημόσια περιουσία για εξευτελιστικά ποσά, τότε να σκεφτούμε ότι η χώρα το 2009 είχε έλλειμμα 15% και δεν υπήρχε κανείς να την δανείσει με επιτόκιο χαμηλότερο απ' αυτό που της χορηγήθηκε. Άρα, έπρεπε να μην δανειστεί η Ελλάδα χρήματα, αλλά να κάνει αυτομάτως περικοπές κατά 15%; Αυτό λένε οι "φιλελεύθεροι": άργησαν οι "μεταρρυθμίσεις"...
Για να εξετάσουμε αν έγινε όντως ένα πρωτόγνωρο ξεπούλημα να δούμε ποιος ήταν ο "αγοραστής". Τα κράτη της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. "Α! Οι Τράπεζες φταίνε". Δώστου βιβλία για την παγκόσμια τράπεζα και το δόγμα του σοκ και διαγγέλματα κατά των τραπεζών. Δηλαδή έχουν τεθεί όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου σε υποθήκη υπέρ αυτών των δανειστών. Και αυτοί οι δανειστές τι θα τα κάνουν όλα αυτά τα στοιχεία αν και εφόσον περάσουν στα χέρια τους; Θα τα πουλήσουν στους ενδιαφερόμενους. Ποιοι είναι οι ενδιαφερόμενοι για πρώτες ύλες και για δημόσιες επιχειρήσεις; Ιδιωτικές επιχειρήσεις. Άρα, ξεπούλημα για τον Αγανακτισμένο είναι το να καταλήγει δημόσια περιουσία στα χέρια ιδιώτη. Δημόσια περιουσία είναι και ο ΦΠΑ που δεν καταβάλλεται και οι φόροι που δεν αποδίδονται και οι αδικαιολόγητες αγροτικές επιδοτήσεις και οι υπεξαιρέσεις και το επί πληρωμή ξύσιμο του δημοσίου υπαλλήλου και οι συντάξεις μαϊμού κλπ. Αλλά τόσα χρόνια δεν είπε κανείς ξεπουλημένο εκείνον που έκλεβε το Δημόσιο. Όπως κανείς δεν αγανάκτησε που τόσα χρόνια η χώρα παρουσιάζει μόνο ελλείμματα. Όταν ένα παιδί το 2008 έλεγε στους γονείς του ότι δεν θέλει να ακολουθήσει το κυρίαρχο πρότυπο καριέρας στην ζωή του, οι γονείς του του ζητούσαν να συνέλθει. Επομένως, κανένα ξεπούλημα διαφορετικό απ' αυτό που γινόταν στο παρελθόν δεν έγινε.
Αυτό που έγινε και γίνεται είναι ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε ένα συνταρακτικό μεταίχμιο από την εποχή του κράτους στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Βρίσκεται σε αυτό το μεταίχμιο ακολουθώντας όλες τις σύγχρονες κοινωνίες της ανθρωπότητας, αφού και επισήμως είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτή λοιπόν την φάση, που το κλασικό κράτος πεθαίνει, εξακολουθεί να μεταχειρίζεται τους πολίτες σαν υπηκόους του, ενώ η παγκοσμιοποίηση, που αναπτύσσεται αλματωδώς, ζητά για τον επιχειρηματία το μέγιστο δυνατό όφελος. Ποιος πληρώνει λοιπόν το μάρμαρο; Ο εργαζόμενος πολίτης με μειώσεις, φόρους και ανεργία.
Τι μπορείς να κάνεις γι αυτό; Να περιμένεις; σίγουρα όχι. Να γίνεις ανταγωνιστικός εργαζόμενος  ζώντας περίπου όπως οι μονομάχοι στο Κολοσσέο; είναι μια λύση. Ένα τεράστιο πισωγύρισμα. Θα εισέλθουμε τότε σε μια εποχή που το ζητούμενο δεν θα είναι απλώς η δουλειά, αλλά η επιβίωση. Άρα, δεν πρόκειται για αληθινή λύση. Να κατεβάσεις επιχειρηματικές ιδέες πρωτότυπες που χρειάζεται η αγορά; Αυτό είναι μια λύση που ίσως σου εξασφαλίσει ένα στέγαστρο μέσα στο χαλασμό. Όσο οξύνεται η διαφορά ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, τόσο η εργασία θα πρέπει να αυτονομείται, να δημιουργεί δικό της κεφάλαιο, να το διαχειρίζεται και να το επενδύει με τους δικούς της όρους. Τα γνωστά πολιτικά μέσα πίεσης είχαν νόημα στην εποχή της παντοδυναμίας του κράτους στις εργασιακές σχέσεις. Σήμερα, το όπλο της εργασίας είναι η οικονομική αξία της κατάρτισης, της πληροφορίας, της ευρύτατα διαθέσιμης τεχνολογίας. Πως, όμως θα γίνει αυτό σε περίοδο υπερφορολόγησης του μικρομεσαίου και χωρίς νομοθεσία που να επιτρέπει τη λειτουργία μονάδων παραγωγής με εργατικό έλεγχο εντός της αγοράς; Να λοιπόν δύο αιτήματα προς το Κράτος.
Οι διαδηλώσεις (είτε κομματικές είτε "αγανακτισμένες") αποτελούν κλασικά πολιτικά μέσα ποίησης. Μέσα δηλαδή που απευθύνουν αιτήματα στο κράτος. Οι "Αγανακτισμένοι" ως απευθυνόμενοι -εκ φύσεως- προς το κράτος, προκειμένου να έχουν αποτέλεσμα κοινωνικά επωφελές απαιτείται να κάνουν σημαία τους 1. τη μείωση των φόρων και 2. τη νομιμοποίηση της διαχείρισης των επιχειρήσεων και από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Οποιοδήποτε αίτημα περί μη μείωσης του ρόλου του κράτους, περί αύξησης των μισθών στο Δημόσιο, περί παροχών με δανεικά εν γένει δε μπορεί να ευδοκιμήσει ούτε εδώ ούτε πουθενά σήμερα. Καλώς ή κακώς η κοινωνία εξελίσσεται κι εμείς πρέπει να προσαρμόζουμε τα μέσα επιδίωξης των συμφερόντων μας στις νέες συνθήκες, όχι να ζητάμε να αλλάξουν συνθήκες που δεν εξαρτώνται από εμάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου